วันนี้เป็นอะไร ที่ง่วงสุดๆ ทั้งที่วันเสาร์ที่ผ่านมานี้ก็ ได้หยุด

กลับบ้านตั้งแต่เย็นวันศุกร์ ค่อนข้างเหนื่อยอ่ะ ขับรถ 4ชม

ถึงบ้าน กินอิ่มหัวถึงหมอนแล้วแต่ก็ ยังไม่หลับเลย

 เพราะ ตามันค้าง ออกอาการเอ๋อๆ ยันบ่ายวันเสาร์โน้น

แล้วเวลากลับบ้าน เราประเภทไม่อยากตื่นสาย ก็อยากตักตวงเวลา

แห่งความสุข ไว้ให้ได้มาก ถึงมากที่สุด

คืนวันเสาร์ก็ นอนไปเกือบตี หนึ่งกว่าๆอีก คุยกับป๋า

เรารู้ตัวนะว่าเราไม่มีเวลาให้ครอบครัวเท่าไหร่เลย

ป๋า กับ แม่ก็เป็นห่วงแบบที่เรียกว่า ไม่มีคำบรรยาย บางที

มันพูดไม่ออกจิงๆอ่ะ

รวมทั้งมามี๊ด้วย เรารับรู้ได้จากการกระทำ

เพราะทุกคนก็มีหน้าที่ และวันหยุดของทุกคน

ต่างก็มีกิจกรรม แต่ก็ยังอยาก และพยายามจะทำอะไรร่วมกัน

วันที่เรากลับบ้านจึง เหมือนเวลาผ่านไปเร็วมากๆ

ครอบครัวเรามีกันแค่นี้ นูอิมีพี่สาวคนเดียวคือมี๊บุ๋ม

หรือแม่ของน้องข้าวปั้น

....เราสนิทกันมากที่สุดในโลก...

น้องข้าวปั้นหลานเลิฟ คนแรกและคนเดียวในครอบครัวเรา

ตอนนี้ขวบเก้าเดือนแล้ว ช่างพูดมากๆ

ดีใจจังที่ทุกครั้ง กลับไปแล้วน้องข้าวปั้นจำเราได้

เรียกเรา เสียงแจ๋วๆ คอยจะมาชวนเล่นด้วยทั้งวัน

คิดถึงอ่ะ หนูเป็นเด็กที่น่ารักที่สุดเลย

และแล้วก็บ่ายวันอาทิด ก็ต้องกลับ รีบๆ ร้อนๆ จนลืมโน้นนี่

นึกขึ้นได้กลางทาง ป๊ะป๋า ก็ต้องขับรถตามเอามาให้

เลยถึงดึกเลย เหนื่อยไปอีก  วันจันทร์วันนี้ก็เลย

ง่วงมั๊กๆๆๆๆๆ โทรมขนาดนี้ ถ้าเอารูปตะเองลง คง

น่ากลัว มั๊กๆๆๆ เอารูปหลานไปแทนดีกั่ว

แต่ถ้าแบบเต็มๆ ก็ต้องนี้เล้ย….

<><><><><><><><><><><><><><><>

(25- Mar-08) 

PS: ตื่นเต้นจัง….พรุ่งนี้ในอีกไม่กี่นาที ก็เป็นวันเกิดพี่ล่ะ

แต่ก็ตั้งใจจะไม่โทร….ไม่ส่งไรไปอีก…ตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป

และก็ต้องขอบคุณโชคชะตา

 ที่ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือตั้งใจ ….ส่งเจ้ามือถือเครื่องใหม่นี้มาให้นูอิจัง

พร้อมกับเมม ที่จะไม่มีเบอร์ของพี่เค้าอีก …..

 ตลอดไป