ทำงานวันนี้อีก แค่วันเดียว

ก็จะ ได้พักแล้ว

จะกลับบ้านไหวไม๊ น๊อ เพลียสุดๆ 

อาทิดนี้ อ้วน อืด อาด อึดอัด จังเลย

มันใกล้ period เต็มที

แล้ววันนี้ she ก้อมา

เลิกงานปุ๊บ เด้งปั๊บ

ทำเวลา ดีมาก 

แต่แล้วมาพลาดอีตอนจะลงจากบูรพาวิถี

แบทแมนดั๊นโทรมา

งอน...ที่เรากลับบ้านไม่บอก

คุยแค่แปะเดียว เราก็พลาด

เข้าซ้ายเพื่อ

ลงตรงลาดกระบังไม่ทันซะแล้ว

เฮ้อ !!!

เลนโดนงอน...กลับไป สองเท่า 

ก็เพราะเราต้องเลยไปยู กลับมาจากบางนา

นะสิ เพื่อจะไปทางด่วน ตรงพระราม 2 อ่ะ

(นี่ ถ้าเคารพกฎ ไม่โทร ตอนขับรถ คงไม่เปงงี้)

เสียเวลา รถติดโคตร

ยัง ๆ ไม่พอ

ขึ้นพระราม 2  ได้ ตรงจะออก ไปปิ่นเกล้า

มันเบลอ มองไม่เห็นป้ายแล้ว

เลยดั๊น ไปออกสายเก่าเพชรเกษม

รถติ๊ด เข้าไปอีก

ปกติ กลับกาญ ~ 200 โล เทค อะราว 2-3 hrs

นี่ปาไป 4 hrs up

ทั้งที่ปวดท้อง ใจแทบขาด

แต่พอถึงบ้าน ความเจ็บปวด เหนื่อยล้า

ก็มลาย สิ้น

(10-May-08)

วันเสาร์อยู่กับที่บ้าน

ปวดท้องตัวงอเลย

แต่อยู่กับเจ้าตัวป่วน

ก็แฮ้ปปี้ ลืมปวดแล้วล่ะ

(11-May-08)

มันมาอีกแว้ว

วันอาทิดใจร้าย

ลีลาออกช้า

เพระมัวแต่ช้อบ(บำบัด)กะมี๊

ได้ของถูกใจ ทั้งน้อง-พี่ 

กว่าจะออกจากบ้าน ได้ก็บ่าย 3

kp มาส่ง

ขากลับมาเอาอีก

เจอโดนกักรถ เพราะ

XXX เสด็จ

แล้วเจอฝนหนักมาก

ถึงมากที่สุด

ท้องถนนขาวโพลน

มองอะไรแทบไม่เห็น

ถึงห้องทุ่มกว่า ปาไป 4 hrs up อีก

ขนของขึ้นห้อง

อาบน้ำ...

เก็บของ...

เหงา เล็กๆ...

เศร้า นิดๆ..

คิดถึง ทุกคนที่บ้าน

.

ทรมานจัง ...

โอ๊ย โอีย ...

(ชอบเพลงนี้ ที่เบน ร้องในคอนเสริต เจ๊คิ๊ม)

ฝนตกค่อนข้างแรง 

หนาว...

เอาผ้าห่ม มาห่ม

ได้กลิ่นแม่....

หอมจัง

นอนดีกว่า

น้ำตา

มัน

ไหล….